به گزارش واحد ارتباطات و جذب مشارکت‌های مؤسسه خیر ماندگار، صد و یکمین نشست «یک چای، یک تجربه» عصر دوشنبه ۲۰ مردادماه ۱۴۰۴ با حضور دکتر حسن حمزه‌زاده، مدیرعامل مجمع خیرین یاری‌گران زندگی و انجمن حمایت از بیماران بیمارستان شریعتی در آکادمی خیر ایران برگزار شد؛ نشستی که با بررسی تجربه‌های میدانی نیکوکاری، چالش‌های بیماران خاص و ضرورت علمی‌سازی فعالیت‌های خیریه همراه بود.

در آغاز این نشست، دکتر حسن حمزه‌زاده به معرفی مسیر فعالیت خود در حوزه نیکوکاری پرداخت و گفت: «سال‌ها تجربه در انجمن حمایت از بیماران بیمارستان شریعتی به من نشان داد که نیازهای بیماران صرفاً محدود به دارو و هزینه درمان نیست. آنان به پشتیبانی روحی، اجتماعی و شبکه‌ای نیاز دارند تا بتوانند کیفیت زندگی خود را حفظ کنند.»وی افزود: «بر همین اساس، ایده تأسیس مجمع خیرین یاری‌گران زندگی شکل گرفت تا با ایجاد یک نهاد شبکه‌ای، خیرین کوچک و بزرگ در کنار هم قرار بگیرند. هدف ما صرفاً کمک مالی نیست، بلکه طراحی یک نظام پایدار حمایت از بیماران و خانواده‌هاست.»
حمزه‌زاده با انتقاد از رویکردهای مقطعی در نیکوکاری گفت: «بسیاری از خیریه‌ها هنوز به شکل سنتی عمل می‌کنند؛ یعنی پرداخت کمک‌های فوری بدون آنکه به توانمندسازی و آینده خانواده‌ها فکر شود. در حالی که امروز ما به نیکوکاری ساختاری نیاز داریم؛ نیکوکاری‌ای که مبتنی بر داده، شفافیت و رویکرد علمی باشد.»
وی در ادامه به ضرورت همکاری میان خیریه‌ها اشاره کرد و گفت: «پراکندگی خیریه‌ها و نبود ارتباط میان آنها سبب شده منابع به صورت جزیره‌ای مصرف شوند. اگر این منابع در یک شبکه منسجم قرار گیرد، هم از موازی‌کاری جلوگیری می‌شود و هم اثربخشی چند برابر خواهد شد. تجربه مجمع یاری‌گران زندگی نشان داد که وقتی بیمارستان‌ها، خیرین فردی و مؤسسات در کنار هم قرار می‌گیرند، می‌توانند طرح‌های ملی مانند حمایت از بیماران صعب‌العلاج را با موفقیت اجرا کنند.»
مدیرعامل انجمن حمایت از بیماران شریعتی خاطرنشان کرد: «بیمار مبتلا به سرطان یا بیماری‌های مزمن، علاوه بر دارو، نیاز به مشاوره روان‌شناسی، حمایت آموزشی و حتی یاری در تأمین شغل دارد. نگاه ما باید چندبعدی باشد. امروز اگر خیریه‌ها تنها به پرداخت پول بسنده کنند، در بهترین حالت بخشی از مشکل را حل کرده‌اند، اما ریشه بحران همچنان باقی است.»
او تأکید کرد: «نیکوکاری در ایران باید از یک حرکت مقطعی به یک جریان پایدار اجتماعی تبدیل شود. این امر تنها با مدیریت علمی، شفافیت مالی، آموزش مدیران خیریه و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین امکان‌پذیر است. آینده نیکوکاری جایی است که خیریه‌ها به نهادهای حرفه‌ای با ساختار مشخص و مأموریت روشن تبدیل شوند.»
نشست با پرسش‌های حاضران و تبادل دیدگاه‌ها ادامه یافت. شرکت‌کنندگان بر این نکته تأکید کردند که پیوند میان خیریه‌ها و حرکت به سمت نیکوکاری علمی شرط لازم برای اثربخشی پایدار در جامعه ایران است.